Waluwe bestaat niet

Het idee voor dit boek ontstond niet aan een bureau. Het begon op de fiets. Daar, ergens tussen het afzien en het doorgaan, dacht Hilbrand Visser aan zijn drie jongens. Aan wat hij ze eigenlijk mee wil geven. "Niet in grote woorden, maar in hoe je leeft. Wat je doet als het tegenzit. Hoe je keuzes maakt als niemand kijkt." Op een gegeven moment is hij die manier van kijken een naam gaan geven: Waluwe. Een naam die niet bestaat. Maar wel klopt. Waluwe is geen plaats op de kaart. Het is de manier waarop mensen naar elkaar kijken. Dichtbij. Met verantwoordelijkheid. Zonder veel woorden. En soms ook: elkaar verdragen als het schuurt. In zijn werk als schoolleider en in de lokale politiek komt Visser diezelfde beweging steeds weer tegen. Het gaat vaak over systemen, afspraken en structuren. Maar uiteindelijk gaat het over mensen. Over hoe we samenleven, samen leren en samen keuzes maken.